UPDATE: Alles is weer anders – week 5 t/m 8

Een nieuwe update. Wanneer ik dit schrijf is Lauren alweer 2 maanden oud, 2 maanden! Hoe dan?! De afgelopen vier weken zijn voorbij gevlogen. Hoe onzeker ik was en hoe moeizaam het soms ging de eerste vier weken (lees hier), zoveel makkelijker gaat het nu. Nou ja, er zijn makkelijke en moeilijke dagen, maar de dagen waarop we intens genieten overstemmen de rest, hoe fijn!

Toen Lauren vijf weken oud was, had ze haar kijkoperatie in Nijmegen. Dat was wel iets waar ik (we) enorm tegenop zagen. Tóch een operatie, al is er geen mes aan te pas gekomen, ze moest wel compleet onder narcose. Ze hebben in haar blaas een ‘kamertje’ weggehaald waar vocht in bleef staan. Er zat een soort vliesje in haar blaas, waardoor dat kamertje is ontstaan. Dit heeft alles te maken met haar nierafwijking en ureterocele. We moesten de dag van tevoren ons melden in het ziekenhuis en er al een nacht blijven. Dit omdat ze als eerste aan de beurt was de volgende ochtend, door haar leeftijd. Omdat ze onder volledige narcose moest, moest ik haar 4 uur van tevoren nuchter houden. Wát een gepuzzel. Ze had zelf vaak om de 2,5 tot 3 uur weer honger namelijk… Gelukkig ging de nacht goed en had ze om half 1 en half 4 honger en was ze 8 uur aan de beurt voor de kijkoperatie. Om 7 uur was ze wakker en ik had verwacht dat ze een uur zou huilen van de honger, maar we hebben door de gang gewandeld en zonder een kik te geven is ze onder narcose gegaan. Dat was enorm fijn en liet ik haar met een gerust hart over aan de doktoren. Na een klein uurtje mocht ik weer naar haar toe op de uitslaapkamer en werd ze weer wakker. Met honger. Dus ik gaf haar een lekker flesje en we mochten terug naar onze kamer. We moesten uiteindelijk nog 24 uur blijven, omdat ze nog zo jong is. De tweede nacht in het ziekenhuis is Maarten gebleven, omdat ik enorm moe was van de vorige nacht en alle emoties. Hoe fijn dat hij dat wilde doen! Ik ben zo blij met hem, liefde alom! Thuis was ik alleen helemaal alleen, Ben was logeren bij opa en oma en Maarten en Lauren waren in het ziekenhuis… ook dit was, zoals je misschien kunt begrijpen, niet een hele toffe situatie.

Gelukkig mocht Lauren de volgende ochtend snel naar huis en haalde ik ze op uit het ziekenhuis en ook Ben kwam snel weer naar huis en zo waren we weer compleet, gelukkig.

Het heeft voor mijn gevoel echt even moeten duren, voordat ik weer kon genieten. De eerste weken waren nog zo onzeker en uiteindelijk weten we nu precies waar we aan toe zijn en kan Lauren nu ook thuis settelen. De ziekenhuisbezoekjes zitten er eerst op. Wel blijft ze onder controle en als ze ongeveer een jaar is, zal ze nog een operatie moeten ondergaan.

We hadden het gevoel dat toen ze thuis was, ze wel een stukje rustiger was geworden, alsof die bel in haar blaas toch niet heel comfortabel was. Ook hadden we van het consultatiebureau de tip meegekregen om haar eens in te bakeren, omdat ze wanneer ze slaapt, veel met haar armen maait en ze zo steeds weer wakker werd. Dat hielp ook enorm goed! Ze slaapt daardoor veel rustiger en knoopt ook makkelijker de slaapjes aan elkaar. Nog iets wat misschien mee heeft geholpen is dat we haar in haar eigen ledikant, op haar eigen kamer hebben gelegd. Ja, misschien een beetje snel, op haar eigen kamer slapen, maar we hadden er allebei baat bij. Zij in een rustige omgeving en Maarten en ik konden tenminste ook weer naar bed wanneer we zelf wilden. Zo maakten we en hielden we elkaar in ieder geval niet wakker.

Vanaf een week of 6, toen het inbakeren ook steeds beter ging, wilde ik graag beginnen met slaaptrainen, want ze valt gewoon écht niet zelf in slaap. Ja, ik noem het even slaaptrainen, maar ja, wat is er nou te trainen met een baby van 6 weken. Vanaf die tijd kunnen ze ongeveer dag en nacht onderscheiden. Daarom dat we een bedritueel zijn gaan aanhouden en haar tussen 18:00 en 20:00 (wakker) in te bed leggen voor de avond-/nachtslaap. De eerste dagen was dit natuurlijk een drama en zaten we alsnog dik een uur, soms wel langer; een flesje te geven, haar in slaap te wiegen en hopen dat ze verder zou slapen in haar eigen bedje. Na verloop van tijd hebben we dit steeds verder uitgebouwd. Wakker, maar slaperig in bed leggen. Dan begint ze te huilen en ga ik terug om haar te troosten, maar laat haar wel in bed liggen. Als ze rustig is geef ik haar soms even de speen, zodat ze nog wat hulp heeft, wanneer ik weg ben. Soms moest ik tien keer terug en sliep ze nog steeds niet, dan deed ik haar lekker bij me in de draagzak, zodat ze alsnog kon slapen. Langer dan 30/45 minuten in bed, als ze niet wilde slapen, deed ik nooit. En hard huilen hoeft ze van mij absoluut niet. Na een tijdje merkte ik dat ze soms wél in slaap viel. Soms ook maar voor 10 minuten. Soms werd ze na één slaapje van 45 minuten weer wakker. Maar ook leerde ik haar kennen. Ze heeft een klein huiltje/zeurtje voordat ze gaat slapen, zo lang het niet uit mond in gebrul, kan ik Lauren prima laten liggen. Ze slaapt daarna dan vaak al snel. Ook merkte ik op dat Lauren niet altijd al moe was als ik haar in bed legde. Voor mijn gevoel kon Ben na 10 minuten alweer slapen, slaapkopje dat het is. Dat is hij nog steeds trouwens. Lauren daarentegen kan soms wel ruim een uur of anderhalf uur wakker zijn. Wanneer ze weg begint te kijken wordt ze moe en gaat daarna ook gapen. Als ze begint te jengelen ben ik eigenlijk nét te laat en moet ze/ik wat meer moeite doen om in slaap te komen. Gelukkig valt ze nu 9 van de 10 keer zelf in slaap! Het aan elkaar knopen van slaapjes lukt nog niet altijd, en soms moet ik haar dan weer even helpen of troosten.

Maar we mogen niet klagen, want de nachten gaan super goed. Als we haar na een flesje weer wakker terug in bed leggen, slaapt ze zelf gewoon verder. Geen gedoe meer met in slaap wiegen, dat ze de hik krijgt en je anderhalf uur later pas weer in bed ligt. Nee, een fles, even omhoog houden en hup, weer in bed. Een half uur later slaap ik dan zelf ook weer. Dit is zoveel beter te doen!

Gaat alles dan goed? Nee hoor. Ze drinkt nog steeds niet enorm veel per keer en heeft daarom ook vaak snel weer honger. Ben had verborgen reflux en Lauren heeft daar ook last van. Waar het bij Ben wel heel duidelijk aanwezig was, is het bij Lauren wat meer zoeken. We wisten dus ook niet precies wat we ermee moesten dit keer. Ze spuugde niet zoals Ben, maar is nog steeds wel onrustig. Daarom nam ik contact op met Nutricia, die kun je whatsappen voor alle voedingsvragen (no spon!). Super handig en ik liet even in het midden dat ik al dacht dat het reflux was. Ze vroeg me wat algemene dingen en noemde een paar symptomen en die kon ik allemaal afstrepen. Dus ze zei dat ze  dacht het het verborgen reflux was en adviseerde ons te starten met johannesbroodpitmeel. Ergens was ik blij dat iemand objectief in deze situatie ook deze conclusie trok, maar dacht ook gelijk aan wat een gedoe het is met flesjes maken toentertijd bij Ben.

De symptomen kunnen bij kinderen dus heel anders zijn, misschien fijn om te weten voor mensen die ook denken dat hun kindje reflux heeft: Ben spuugde veel en had vaak de hik. Dronk heel gulzig en heel veel. Bij hem zag ik af en toe echt melk omhoog komen in zijn mond, waarna hij het weer doorslikte. Lauren drinkt juist kleine beetjes, heeft ook vaak de hik en verslikt zich veel. Ze laat ook vaak melk langs haar mondje lopen tijdens het drinken en steekt haar tong uit, maar spuugt dus veel minder.

We zijn dus gestart met johannesbroodpitmeel in de voeding toe te voegen, zodat de melk wat dikker wordt en beter in de maag blijft zitten. In de volgende update laat ik weten hoe het daar mee staat! Verder gaat het eigenlijk heel goed. Het is heerlijk weer, dus we zijn veel aan het wandelen en in de tuin. Grote broer Ben vind het ook leuk om buiten te spelen, ook handig. En op de dagen dat Lauren en ik alleen thuis zijn, gaan we ook vaak op pad. Zo zijn we onder andere bij de Intratuin geweest om wat aan onze tuin te gaan doen, gaan vaak boodschappen doen samen en eigenlijk is er niets dat ik niet mét haar kan doen. Zo makkelijk is ze dan ook wel weer.

De komende weken ga ik op zoek naar een ritme en hoop die ook te vinden. Ik zal laten weten hoe het gaat met de voeding en de reflux en of ze op die manier ook wat meer per keer gaat drinken. En wanneer de volgende update online komt, zal ook mijn verlof voorbij zijn! Ik moet er nog even niet aan denken, dus meer hierover de volgende keer.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *