Update: De eerste maand met baby Ben

Er is alweer een maand voorbij, jongens wat gaat de tijd toch snel! Afgelopen vrijdag 8-9 was Ben alweer een maand oud. En wat groeit onze jongen toch goed! Ben doet het super goed en we genieten nog steeds van elke dag samen. Het is voor mij heerlijk om elke dag, alle tijd en aandacht aan hem te schenken.

Ze zeggen wel eens, de eerste maand is het heftigst. Je zoekt een weg in het moeder (en vader) zijn, leert elkaar kennen en moet nog wennen aan het gezinnetje dat nu uit drie bestaat. Natuurlijk is dat allemaal wel waar, maar ik kan niet zeggen dat ik het als heftig heb ervaren, ik geniet juist van elke dag en zie wel het loopt. Met Ben, met mij en met de activiteiten die we doen. De ene dag is er visite, de andere dag hebben we alle rust. Vooral het afwisselen is voor mij heel belangrijk, zo houd je toch een beetje je rust en ritme. Ik deel graag mijn bevindingen en ervaringen van de afgelopen maand!

De bevalling
Daar kan ik heel kort over zijn. Die verliep totaal anders dan gedacht! Ik denk dat het ziekenhuis blij met ons was, want we waren er gelukkig allebei heel open in gegaan (nuchtere wij), we zien wel hoe het loopt. En precies dat. Het liep niet. ’s Ochtends vroeg 8-8 om 07:15 werd ik ingeleid (iets waarvan ik van tevoren bij dacht, als het niet hoeft…), werden kort daarna mijn vliezen gebroken en kreeg ik al snel weeënopwekkers. Daarna begon het allemaal en werd het snel best wel heftig. Omdat ik nog een lange weg te gaan had, het was inmiddels 15:00, is er besloten een ruggenprik te zetten (iets waarvan ik van tevoren bij dacht, als het niet hoeft…). Maar helaas, na 2x prikken, wilde de ruggenprik niet lukken. Uiteindelijk om 22:00 ’s avonds wilde Ben niet verder indalen. ‘Staat op zolder’ zeggen ze dan. Ik weet nog steeds niet wat het precies betekend, maar logischerwijs, zou hij dus naar de benedenverdieping moeten 😉 Er is toen rond 23:00 de beslissing gemaakt om een keizersnede te doen (iets waarvan ik van tevoren bij dacht, als het niet hoeft…). Ook daar lukte na 7(!) keer de ruggenprik niet en moest ik onder algehele narcose. 2 uur later werd ik wakker en was papa Maarten met Ben samen op onze kamer in het ziekenhuis. Even heel gek, maar het was ook gelijk goed toen ik Ben kon vasthouden. Zo trots! Het allermooiste kereltje dat ik ooit heb gezien!

De kraamweek
Mijn kraamweek begon dus ik het ziekenhuis. De eerste nacht was heel speciaal, Ben lag in een wiegje bij ons op de kamer en als we hulp nodig hadden (huilende, hongerige baby), konden we gewoon op een knopje drukken (die mis ik soms nog wel…). De volgende dag kwamen gelijk de opa’s en oma’s en ooms en tantes kijken. Wel heel gek dat je dan nog in het ziekenhuis ligt. Ik mocht ook proberen alvast op de rand van mijn bed te zitten. Iets waarvan je denkt, wat? Dat lukt toch wel. Nou, mooi niet. Ik heb best veel bloed verloren en was gelijk duizelig en mocht dus nog niet mijn bed uit. Maar blijkbaar herstel ik erg snel en de volgende ochtend kon ik al zelf douchen, heerlijk! Ik mocht dan ook (best wel snel) na 1,5 dag weer naar huis.

En daar begon de kraamtijd pas echt. Heerlijk thuis! Wat is dat fijn zeg. We hebben een hele fijne tijd gehad, waarin we goed konden wennen aan elkaar, want dat is het zeker. Je leert de ‘technische dingen’, hoe doe je een badje. etc. Maar ook lekker samen knuffelen en heerlijke ontbijtjes (mis ik nog, al heb ik een hele lieve man die alles voor me maakt wat ik wil, liefde!).

Daarnaast komt er een enorme stroom aan visite langs die natuurlijk allemaal even willen komen kijken en knuffelen. Ook daar is de kraamverzorgster streng, niet teveel bezoek en geen lang bezoek. Echt wel heel fijn, want eerlijk is eerlijk, je ritme is helemaal weg en je ‘leermomentjes’ (lees: badje doen, borstvoeding oefenen) gaan dan even naar de achtergrond. En juist die zijn de eerste week wel erg belangrijk. En ik merkte ook dat wanneer we ’s ochtends en ’s middags al bezoek hadden gehad, dat het heel fijn was om ’s avonds een moment met zijn drieën te kunnen hebben. Maarten en ik konden zelfs al weer een serie kijken samen, zoals vanouds, wie had dat gedacht! Tijd genoeg (nog wel) 😉

De eerste dagen ‘alleen’ als ouders
En dan is ineens de kraamhulp weg! Help! Of niet? Eigenlijk vond ik het ook wel erg fijn. Weer terug naar je eigen rust en ritme. Heerlijk samen met zijn drieën uitvogelen wat het fijnst is, niet meer zo worden geleefd. Ik had toen na 2-3 weken eindelijk mijn eigen rust weer gevonden. Heerlijk! En het is zeker niet minder druk geworden met Ben! Maar je went er gewoon erg snel aan wat hij nodig heeft en wanneer en dan sta ik klaar. En daartussen? Dan is het knuffelen of zelf een uurtje iets doen (of niks doen). Of iets schrijven, zoals dit artikel!

Ik vind het heel fijn zo met zijn drieën en ik weet zeker dat dit helemaal goed gaat komen. Natuurlijk is het nog af en toe steeds wennen, maar we leren elkaar steeds meer kennen en liefde is er genoeg!

De ‘eerste keer’ met alles
Oh man. Ik had het wel verwacht (zo ben ik), maar wat zijn die eerste keren toch spannend! De eerste keer in de auto, de eerste keer op visite, de eerste keer dat iemand op je kindje past, etc. Je wilt graag alles goed doen, maar er is niks te plannen met een baby, dat heb ik wel geleerd. Niet dat ik had verwacht dat er iets volgens plan zou gaan, maar ik probeer het allemaal wel een beetje te ‘plannen’. Voeding gehad, check. Luier verschoont, check. Alle spullen in de tas, check. Alright, dan kunnen we gaan. Het zal uiteindelijk allemaal wel makkelijker worden, maar voor nu vind ik het allemaal nog steeds spannend.

De do’s & don’ts
Neem rust! Iedereen zegt het wel, en hoe goed je je ook voelt, neem gewoon die rust. De eerste paar weken zijn die gebroken nachten nog oké te doen, maar na een week of drie worden ze zwaarder. Zorg er dus voor dat je ’s ochtends nog een extra uurtje blijft liggen als papa alweer naar zijn werk is of ga ’s middags ook even uitrusten. Voor mijn part gewoon even op de bank niks doen.
Wat je ook niet wilt horen: neem alle hulp aan! Ik ben er ook totaal niet van en vindt dat ik het allemaal zelf wel kan en het liefst alles op mijn eigen manier. Maar geloof mij, als iemand aangeeft of ze niet even wat mee kunnen nemen van de supermarkt, of je (schoon)moeder wil een wasje voor je doen. Zeg ja! Het is toch heel fijn dat jij die tijd dan aan je kleine boef kunt besteden.

Wat mij vooral is bijgebleven is: geniet! De tijd gaat razend snel en voordat je het weet is je kleine pasgeboren baby alweer 1 maand oud… Probeer niet vanalles te plannen, blijf rustig en neem je rust. Zo’n kleine baby heeft nog totaal geen ritme en hoe makkelijker jezelf hiermee bent, hoe makkelijker de dagen verlopen. Kijk gewoon hoe de dag loopt. We hebben het geluk dat Ben een super tevreden kereltje is en goed eet en slaapt. Elk momentje samen is geweldig! De ene keer slaapt hij heerlijk in mijn armen, de andere keer hoor ik een schreeuw, omdat hij last heeft van krampjes. Dat hoort er allemaal bij. Even lekker knuffelen is dat echt geen straf en worden we allebei blij van.

En het meest cliché, de tijd gaat zó snel! Enorm! Ik kan niet geloven dat Ben alweer 1 maand oud is. Hier blijven we nog volop genieten van alle momentjes samen. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen met je pasgeboren baby!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *